فرضیه بازخورد صورت ( Facial feedback hypothesis ) ، ریشه در حدس های چارلز داروین و ویلیام جیمز دارد . به طور خاص ، فعال شدن فیزیولوژیکی نواحی صورت همراه با احساسات خاص تأثیر مستقیمی بر ایجاد چنین حالات احساسی دارد و عدم یا جلوگیری از فعال شدن صورت منجر به سرکوب (یا عدم وجود کلی) حالات احساسی متناظر می شود. تغییرات فرضیه بازخورد صورت از نظر میزان مشارکت در بیان چهره معین در تعدیل تجربه احساسی متفاوت است . به ویژه ، یک نسخه "قوی" (بازخورد صورت عامل تعیین کننده در بروز یا عدم درک احساسی است) و یک نسخه "ضعیف" (بیان چهره نقش محدودی در تأثیرگذاری بر عاطفه