چنانچه اتفاقات، شکست ها و رويدادهای منفی به عوامل کلی نسبت داده شوند، نه تنها باعث درماندگی می شوند؛ بلکه آثار و عوارض درماندگی به موقعيت ها و موضوعات متفاوت نيز تعميم می يابد، مثلا اگر فردی شکست در يک زمينه ی تحصيلی خاص را به عوامل کلی نسبت دهد و با خود بگويد: «همه جا بدشانسی می آورم.»، «همه جا حقم خورده می شود.»، «هيچ وقت نمی توانم حقم را بگيرم.»، «درس ها مشکل اند.»، «من کم هوشم.» و ... ؛ دچار درماندگی می شود و اين درماندگی به حوزه های ديگر غير تحصيلی نيز سرايت می کند. بنابراين، چنين شخصی نه تنها در حوزه های درس بلکه در حوزه های ديگر نيز از خود انتظار موفقيت ندارد. به همين دليل، بهتر است شکست ها و رويدادهای ناخوشايند را به عوامل اختصاصی نسبت داد؛ مانند موارد زير: «اين بار در مسابقه مقام نياوردم.»، «اين نيم سال، نمره هايم رضايت بخش نيست.»، «اين بار دردسر پيدا کردم.» و ... . چنين برخوردی احتمال موفقيت در آينده را افزايش می دهد. فردی که چنين دليل هايی برای عدم موفقيت خود می آورد، اميدواری را در خود تقويت می کندکه يکی از مهمترين کليدهای موفقيت است.