روانشناسی هاشملو

کودکان در ضمن تقلید رفتار بزرگ سالان، سعی دارند تا با پوشیدن و استفاده از لباس های آن ها بازی خود را واقعی تر نشان دهند. پوشیدن لباس و استفاده از وسایل مخصوص بزرگ سالان، یکی از سرگرمی ها و بازی های مورد علاقه ی کودکان است . اگرچه در به کاربردن این وسایل، کودک زحمت زیادی را متحمل می شود؛ اما میل به کشف و لمس واقعیت ها او را آماده ی پذیرش این زحمت می کند و اجرای عمل به صورت بازی را مناسب و مطلوب می یابد . کودک خردسالی که همانند پدر یا مادر قلم بردست گرفته ، عینک برچشم گذاشته و بادقت مشغول مطالعه است، نشانی از بازی های نمایشی کودک است که در آن، نه تنها کودک نقش بزرگ سالان را تقلید می کند بلکه با استفاده از وسایل بزرگ سالان نیز نقش آن ها را به نمایش می گذارد.

اگرچه بازی های تقلیدی و نمایشی باهم مشترکند. در حقیقت بازی نمایشی خود نوعی از بازی تقلیدی است؛ اما نکته ی ظریف این جاست که در بازی تقلیدی، کودک سعی به تقلید نقش دارد.در حالی که در بازی نمایشی کودک علاوه بر تقلید نقش ، انتظار خود از آن نقش را نیز بیان می دارد. به طور مثال هرگاه کودک دارای پدری سخت گیر و مستبد باشد، کودک در بازی تقلیدی خود سخت گیر و مستبد می شود؛ اما در بازی نمایشی، انتظار محبت و همدردی پدر با فرزند را منعکس می کند.

بهترین بازی که در آن احساسات ، نیازها و عواطف کودکان می تواند بروز کند، بازی نمایشی است . که در این بازی کودک فرصت می یابد تا شخصیت درونی خود را بیرون بریزد و به آشکار سازی شخصیت خود همت گمارد. کودک از این که روی صحنه بازی می کند، خیلی خرسند است؛ زیرا بدین وسیله اوقادراست بسیاری از چیزها را که احتمالاً نمی تواند به زبان آورد، و با الفاظ بیان کند در آن جا برای بزرگ سالان نشان دهد وظاهر سازد .